LĘK WYSOKOŚCI 

Mówienie na głos o odmienności jest ZŁE.

W dzisiejszych czasach, mimo tego, że próbuje odejść się od nierealistycznego kanonu piękna w mediach, to jest to coś tak silnie zakorzenione w umyśle społeczeństwa, że zmienienie tego graniczy z cudem.

Fala hejtu wylewająca się na ludzi otyłych i równoległa moda na bycie „fit” to próba wyparcia problemu nadwagi. „Jesteś gruby? Zapisz się na siłownie, zacznij dietę, znajdź trenera” „Wymyślasz, jakieś problemy ze zdrowiem, po prostu jesteś leniem!”

W oparciu o najpowszechniejszy przykład chciałabym wprowadzić Was w to, jak moim zdaniem, poważnym problemem jest nienawiść do siebie samej.

Wzrost. Moje słowo klucz. Coś, co prześladuje mnie przez całe życie. Brak akceptacji tego, jak wyglądam, silnie wspomagany przez społeczeństwo.

Jestem kobietą i mam 193cm wzrostu. To jest mój największy wstyd. Nienawidzę ciągu tych liczb, które muszę wypowiadać w odpowiedzi na nieustające  pytania. Słuchanie ciągłych komentarzy, czy to bezpośrednich, czy też tych „za plecami” to dla mnie codzienność, tak powszechna, że w momencie, gdy ktoś traktuje mnie „normalnie” bez zwracania uwagi, na tę cechę mojego wyglądu czuję się dziwnie.

Nie jestem w stanie zliczyć ile razy usłyszałam „ALE WIELKA BABA” „patrz jaki olbrzym” „widziałeś? Jaka wielka!” „Za tobą stoi mega wielka pani” i wiele podobnych. No i oczywiście moje ulubione! „PANI TO MUSI GRAĆ W SIATKÓWKĘ/KOSZYKÓWKĘ TAKA PANI WYSOKA!” Otóż nie, moi drodzy, to, że ktoś się czymś wyróżnia, to w większości przypadków NIE JEST JEGO WYBÓR. Teraz zastanawiacie się pewnie, dlaczego pytanie o sport jest moim „ulubionym” i dlaczego faktycznie tak go nie wykorzystuję? Choroba. Genetyka. Coś nie do przejścia. Ja, jak większość mojej rodziny obciążona jestem wadą genetyczną. Chorujemy na zespół Marfana. Coś co większości z Was nic nie mówi. Istnieją tysiące takich chorób i ich powikłań i właśnie o tym się nie mówi. To jest temat wyciszany.

cdn

Kobieta Ponad Miarę

Foto: Screen z YouTube / redheadabroad/Dating a shorter man | VENATIN


Zespół Marfana (ang. Marfan syndrome, MFS) – choroba genetyczna tkanki łącznej z grupy fibrylinopatii, charakteryzująca się dużą zmiennością fenotypową. Przyczyną zespołu jest mutacja w genie fibryliny-1 (FBN1). Mutacja w około 25% występuje de novo (nieodziedziczona po rodzicach). Zmiany narządowe w przebiegu zespołu Marfana dotyczą całego organizmu, niemniej najbardziej charakterystyczne to te związane z narządem wzroku, układu ruchu, serca i naczyń krwionośnych. Częstość zespołu szacowana jest na 1–2:10 000

Przyczyną zespołu Marfana jest uwarunkowane genetycznie uszkodzenie włókien sprężystych i zaburzenie w tworzeniu elastyny oraz substancji podstawowej tkanki łącznej. Choroba ta dziedziczy się w sposób autosomalny dominujący, charakteryzuje się dużym stopniem penetracji genu oraz różnorodną ekspresją. Gen, którego mutacje są odpowiedzialne za występowanie typowych dla tego zespołu objawów został zlokalizowany na chromosomie 15. Koduje on białko fibrylinę 1. Fibrylina 1 decyduje o prawidłowym wiązaniu białka TGF-β w tkance łącznej. W prawidłowym stanie TGF-β jest przechwytywane przez fibrylinę do tkanki łącznej. W zespole Marfana białko TGF-β nie jest wiązane przez fibrylinę i pozostaje jako wolna cząstka we krwi, co prowadzi do nieprawidłowych zachowań komórek tkanki łącznej.