Poetka Marianna Baszarkiewicz z Machcińskich, urodziła się w 1969 r. w Białogardzie, zmarła 03.06.2017 r. Była mieszkanką  Nowego Worowa w gm. Ostrowice. Jako jedyna z Polski została członkiem Sankt Petersburskiej Międzynarodowej Organizacji Związku Pisarzy Rosji. Była piszącą krewną Antoniny Machczyńskiej i Edwarda Machczyńskiego.

 

 

Pragnienie kochania i bycia kochanym,

to silny instynkt od Boga nam dany.

Nie ominie tego, kto ciągle narzeka,

bo jest wpisany w naturę człowieka.

Instynkt rządzi się dzikimi prawami,

curiosum niesamowite, gdy kochamy.

Kiedy ktoś pokocha szczerze nas,

to chcielibyśmy zatrzymać czas.

A czas biegnie jak spłoszony zając,

sunie z telepiącym sercem umykając.

Tak zanika pomału instynkt kochania,

pozostaje pomięć poczucie zakochania.

Pragnienie i bycie kochanym ucieka,

taka jest właśnie natura człowieka.

Marianka B.

 

Poetka Marianna Baszarkiewicz z Macińskich, urodziła się w 1969 r. w Białogardzie, zmarła 03.06.2017 r

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stefania Szustak z Machczyńskich urodziła się w 1905 r. w Warszawie, zmarła 27.06.1947 r. w Szczecinie. Była córką Zdzisława Machczyńskiego, zmarłego prawdopodobnie na tyfus podczas wojny polsko – bolszewickiej w 1920 r.

Obie miały wspólnego przodka, a był nim Hugo Butyr, (syn Jana III van Arkel) – protoplasta arcypolskiego rodu Dołęgów. Hugo Butyr był prawdopodobnie  protoplastą rodu Dołęgów i  Grabiów, a także rodziny Kretkowskich, którzy byli odgałęzieniem Dołężan. Hugo Butyr niderlandzki rycerz był synem Jana III z Arkel, rycerza pierwszej krucjaty zmarłego w Jerozolimie w 1112 r., był także wójtem biskupim Utrechtu i komesem na Kałdusie (w Chełmnie). Hugo Butyr pochodził ze starożytnego rodu rycerskiego van Arkel.

 

 

 

 

 

„Że lud Arkelów stary jest, nikt przeczyć nie może, po tym jak około 260. Roku panowania w naszym Heylandzie Rzymskiego Orła, Walentyniana, jarzmo rządów zrzucać poczęli, które z ziem Poiters, Bretanii, Franków i Sasów, niszczące najdalsze granice Francji, Walentynian z gniewu gorączki drżący wysłał, by niecnemu czynowi kres położyć i by bunt w zarodku zdusić, Teodozjusz, słynny Wojownik, później tak wspaniały Cesarz, który towarzysząc Herculorum, obecnie Arkelom (określić nie mogąc, czy imię to starsze było od Panów Arkelskich czy Krainy Arkelów) i Batawianom, buntowników uciszał. Rozpoczynając teraz łańcuch Panów z Arkel i go rozpocząwszy, od ogniwa do ogniwa licząc, oddając wymienionym ich pierwsze imię i Herb, nazywali się Panowie z Toornen; ich Herbem były dwie czerwone Wieże[1], z jak niebo niebieskim dachem na złocistym polu; gdzie, jak się zdaje, Wielką Bramę Arkelów z Gorinchem miał przypominać, następowały po nich dwie czerwone Drabiny, po starofrankońsku zrobione schody, z każdej strony węgara wchodzi jeden z tych, których jeszcze dziś zwie się Potomkami Arkel; mówiło się, że ten znak się bierze z ich ogromnej chrobrości, którą pokazali, gdy faworyzowanego Młodzieńca Priamusa Francja zaskoczyła i że Arkelowie zawsze pierwsi na Drabinach, by wkroczyć do Zamków, w których ich krwią napisano: To, co tam z nich jest, cichą prawdę nakaże.”

 

W średniowiecznych czasach Franków panowała legenda, że Merowingowie wywodzą się od Trojan, ściślej od Priama – króla Troi. Rodem o identycznym, legendarnym pochodzeniu w frankijskich czasach Merowingów byli Arkelowie. Wspólnym przodkiem Merovingów – królów i rycerzy Arkelów był biblijny Darda.

Zgodnie z Biblią synem Zeracha (pra…wnuk biblijnego Adama) był Dara, zmarły w Ramasess, Al Buhayrah, w  Egipcie około 1610 r. p. n. e. – protoplasta Trojan.

Biblia podaje, że Zerach, syn Judy miał pięciu synów, tj.: Zimri, Etan, Heman, Kalkol i Dara (1Krn 2:4, 6), jednakże w Pierwszej Księdze Królów (4:31) widnieje zapis: „Mądrość Salomona przerastała mądrość wszystkich synów Wschodu i całą mądrość egipską. Mędrszy był niż wszyscy ludzie, niż Etan Ezrachita, niż Heman, Kalkol i Darda, synowie Machola”.

 

Prawdopodobnie Machol był synem Zeracha i ojcem Dardy. Machol urodził się ok. przed 1700 r. p. n. e. , a jego synem był Darda (Dardanus – Dara) zmarły w Ramasess.

Zgodnie z mitologią grecką Elektra była córką tytana Atlasa i Okeanidy Plejone (lub Ajtry). Była również nimfą jedną z siedmiu Plejad. Jest identyfikowana z gwiazdą Elektrą w Plejadach, w gwiazdozbiorze Byka. Na niebie sąsiaduje z Hiadami i konstelacją Oriona, które są z nią mitologicznie powiązane. Elektra ze związku z bogiem Zeusem (Zerachem) urodziła trzech synów: Dardanosa (założyciela królewskiej dynastii w Troi), Jazjona i Emationa. Zgodnie z mitologią grecką i rzymską Dardanos był królem Dardanii i Troi.

 

Darda mieszkał w Samotrace (wyspa grecka na Morzu Trackim) lub w Arkadii. Po śmierci swojego brata powędrował do Frygii (starożytna kraina w zachodniej części Azji Mniejszej), ze stolicą w Gordion. Obecnie Frygia jest częścią Turcji.

Darda w tej krainie poślubił Batieję (Arsibe), córkę tamtejszego króla Teukrosa. Od króla otrzymał część królestwa, gdzie założył miasto nazwane jego imieniem. Po śmierci swojego teścia wstąpił na tron i panował 62 lata. Zbudował miasto Dardania i został uznany za założyciela Królestwa Troi.

Źródła podają, że Dardania była wcześniejszą nazwą Troi, a jej nazwa pochodzi od greckiego bohatera mitycznego, założyciela miasta Dardaniusa. Wielu uczonych sugeruje, że Anatolia (Królestwo Anatolii), czyli kraina należąca do Turcji między Morzem Czarnym, a Zatoką Aleksandretty nazywana była Dardanią, a jej nazwa mogła pojawić się w kilku egipskich tekstach w Epoce Brązu.

Na przykład kontyngent nazwany od miejsca „Drdnjj”, wymawiany jako „Dardany”, był wśród sojuszników Hetytów (ludzi Anatolii) w Ramesses, w bitwie pod Kadesz (bitwa pomiędzy wojskami egipskimi, a hetyckimi).

 

Dionizus z Halikarnasu stwierdził, że oryginalnym domem Dardanusa była Arkadia, gdzie Dardanus i jego brat panowali jako królowie po Atlasie. Dionizus wzmiankował, że Dardanus miał pierwszą żonę o imieniu Chryse, córkę Pallasa i miał z niej dwóch synów Idaeusa i Dymasa. Kiedy w krainie zdarzyła się wielka powódź, przeżyli ci co żyli w górach i następnie podzielili się na grupy. Jedna grupa pozostała i wzięła Deimas, inni popłynęli dalej i osiedlili się na wspomnianej wyżej wyspie Samotraka.

Dardanus i jego ludzie znaleźli biedną ziemię, więc pożeglowali do Azji. Dardanus żeglował na tratwie z Samotraki do Troady blisko Abydos i tu został przywitany przez króla Teucera, przyszłego teścia. Dardanus założył również miasto Thymbra na cześć jego przyjaciela Thymbraeusa, o którym się mówiło, że został zabity z rąk Dardy. Dardanus z powodzeniem prowadził wojny z sąsiadami i rozszerzał granice swojego królestwa. Dardanus był przodkiem w szóstym stopniu, w stosunku do Hektora, syna Króla Troi, Priama.

Obecnie Arkel, to wieś w holenderskiej prowincji, w południowej Holandii, znajduje się 3 km od Gorinchem. Ziemia Arkel była lennem hrabiów Holandii, do 1412 r. Arkel było zarządzane przez panów z Arkel. Ród Lord van Arkel (van Arckel – rodzina Herculana) został związany z Trojanami i Troją.

W wyniku „doskonałego” połączenia  mitologii germańskiej z klasyczną wskazywano, że w czasach Franków, król Pepin Krótki (który był członkiem tego rodu) posłał Łabędzia do Holandii, który osiadł na stałe w miejscu, nazwanym od jego przodków Hercules Alemanicus, Castra Herculana lub Arkel. Teylingens rozpoczął ich drzewo genealogiczne od Priama, króla Troi. Alckemades śledząc ich pochodzenie wskazał, że pochodzą od Alcmeny, matki Herculesa, (którzy się przyzwyczaili do jej stałego zamieszkania tutaj).

Początki rodu rycerskiego Arkelów bezpośrednio związane są z ostatnim władcą z dynastii Merowingów, królem Dagobertem i przodkiem Arkelów, Janem, pierwszym właścicielem ziemi Arkel, przybyłym za czasów Pepina z Heristalu – księcia Brabantu.

Słowa Arkless, Arculus, oznaczały osobę Herkulesa, a słowo Arkle było bardzo starożytną nazwą w hrabstwie ceremonialnym Northumberland w Wielkiej Brytanii. Nazwa Arkil towarzyszyła również Baronom z powyższego hrabstwa.

 

Ród ten symbolizowany „Łabędziem”, odnajduje swoją ukrytą historię w dalekiej starożytności, w świecie pełnym tajemniczych symboli i pochodzenia w sprawie królewskiej kultury „Smoka”.

Starożytny symbol, chrystogram „Chi Rho”, czyli skrót imienia Chrystus, był symbolem „Rycerzy Łabędzia”, rozbudowanym z innego starożytnego symbolu z Egiptu „Ankh”. Ci rycerze, przysięgli w czasach starożytnych chronić księżniczkę Łabędzia z dynastii Smoka.

W konsekwencji „Chi Rho” jest odzwierciedleniem żeńskiego symbolu smoka, a symbolika Ankh była odnajdywana w starożytnej Mezopotamii, w piktogramach pisma klinowego wczesnego Sumeru. Tym samym symbole te u Sumerów reprezentowały „An” – gwiazdę, Niebiosa, Bogów.

Należy również pamiętać, że wg starożytnych pism domem Abrahama było miasto „Ur Kasdum”, a najważniejszym miastem położonym w sąsiedztwie miasta Arrapka była Arbela (Urbillu, Urbel, Arbail). Urbel w Arphaxad – dom Abrahama został przekształcony do nazwy Arkel, a następnie zmieniony na „Ur Kasdim”.

Symbol Łabędzia występował także w mitologii greckiej, gdzie Leda – królowa Sparty oddała się Zeusowi, który przybrał postać Łabędzia. Z tego obcowania urodziła się m.in. Helena – żona króla Sparty Menelausa, którą Parys uprowadził i sprowadził atak Greków na Troję.

Fenickie słowo Archles oznacza człowieka silnego i krzepkiego i jest odpowiednikiem hebrajskiego słowa Ercol (muskularny), irlandzkiego Aichill, greckiego Achillos.

Davies porównał Heraklesa z Tyru z Arkel ( – em) lub Arklesem z Egiptu (Our – Kol), a także do Arcola – boga gór, najbardziej „wysokiego” boga.

 

Można zatem stwierdzić, że Pepin Krótki posłał w rzeczywistości do Holandii rycerza – księcia, syna króla, którego ród został nazwany van Arkel i walczył z godłem łabędzia u boku. Stąd także wspólne pochodzenie van Arkelów i króla Francji Pepina Krótkiego (od Priama króla Troi). Na uwagę zasługuje fakt, że pierwszy właściciel Arkel (Jan van Arkel) posiadał prawie całą Holandię na własność – tak jak król – książę posiadał dane państwo.

W XII wieku Hugo Butyr osiadł w dzielnicy mazowieckiej i zajmował zapewne kasztelanię chełmińską. Na dworze króla Bolesława Krzywoustego zasłużył się jako obrońca pogranicza pruskiego.

„Holenderski przybysz Hugo Butyr kieruje walką z Prusami i uzyskuje do tego celu bazę w Chełmnie (Kałdusie) i być może zostaje kasztelanem utworzonej może właśnie wówczas z połączenia starszych i mniejszych okręgów grodowych kasztelanii chełmińskiej”.

Krzyżacki kronikarz Piotr Dusburg nazwał go Hugo Potyre. Nie ulega wątpliwości, że wzmiankowany przez Dusburga Hugo Potyre jest identyczny z wzmiankowanym w dokumencie Konrada mazowieckiego dziadem Marcina Grabica Hugonem Butyr. Był to członek holenderskiego rodu Arkelów. Wymienia się tutaj także Bolesława Kędzierzawego, u którego w służbie działał Potyre.

Źródła wskazują, że syn Hugona Butyra, zwał się Grabia, a jego wnuk Marcin Grabic 1218 r., dał początek arcypolskiemu rodowi  Dołęgów.

Wieś Łęg miała odegrać pewną rolę w dziejach pierwszego przodka rodu. W swojej historii rodzinnej wspominali o tym Walenty Lasocki, podkomorzy wyszogrodzki i syn jego Olbracht Adrjan, późniejszy kasztelan inowrocławski.

Pierwszy z nich umieścił w swoim rękopisie wzmiankę o rycerzu Dołędze, z domu Pobogów, „który w walnej potrzebie hetmana pruskiego z kuszy zabiwszy, wojska nieprzyjacielskie do wsi Łęga w Płockiem województwie na hak przywiódłszy, szyki pogańskie pomieszał y zwycięstwo królowi zjednał”. Legenda zatem ta sama jak u Paprockiego, lecz bez wzmianki o Łegu.

Wspomniane wzmianki o Łegu i łączności jego z rodem i herbem Dołęga nie były wytworem ich fantazji, lecz zostały przejęte z tradycji Dołęgów, do którego to rodu należała matka Walentego Lasockiego, z domu Grabska h. Dołęga.

Legenda herbu Dołęga podaje, że „Herb ten się w Polsce urodził: bo gdy Bolesław Krzywousty z Prusakami wojował, rycerz Dołęga nazwany, herbu Pobóg, z boku z zasadzki, wodza Pruskiego wojska, tak dobrze z kuszy ugodził, ze go z konia zwalił i z życia wyzuł; czym przestraszeni ludzie jego, snadniej potem od Polskiej szabli porażeni zostali. Za tę przysługę od Króla do ojczystego herbu swego, wziął strzałę w przydatku, a herb od imienia jego Dołęga nazwany. Mnie się zda, że starszy ten herb od czasów Bolesława Krzywousta: bo dobrze za panowania jego, już tego domu familianci w senacie zasiadali. Niektórzy przydają, że herb Niezgoda, od Dołęgi wziął swoje początki”.

Machcino, to miejscowość położona w gm. Bielsk, w pow. płockim, natomiast Mijakowo jest położone w gm. Słupy, pow. płocki. Myślibor z Machcina występował w 1459 r. Był także ojcem Mikołaja, podpiska płońskiego w 1486 r. Był także dziadkiem Myślibora założyciela głównej linii Machcińskich.

Linia ta wywiodła swoje pochodzenie z herbu Dołęga w 1531 r. Jej przedstawiciele spokrewnieni byli z dziedzicami działów w sąsiednich wioskach: Bronowie, Konarach, Kamionkach, Ogorzelicach i innych należących również do rodu Dołęgów.

W 1531 r. doszło do zniesławienia Mikołaja Machcińskiego, syna zmarłego Mikołaja, zwanego Myślibor Brunowski, dz. z Tysek, przez pewnego Czecha, który twierdził, że Mikołaj Machciński nie jest szlachcicem. Mikołaj Machciński oczyścił się z zarzutu stawiając świadków, m.in. Świętosława z Machcina, syna zmarłego Myślibora.

Istotnym dowodem pokrewieństwa Machcińskich h. Dołęga z Dołęgami z Łęgu są imiona noszone przez założycieli i potomków Machcińskich, tj.: Myślibor, Świętosław, Mikołaj itd.

Rodziny Machcińskich, Machczyńskich i Żabowskich. Trzy nazwiska, trzy rodziny, które wywodzą się z tego samego pnia, z tej samej krwi i przodków Dołęgów.

Jak podano wyżej Myślibor z Machcina występował w 1459 r. Główna linia Machcińskich wywiodła swoje pochodzenie z herbu Dołęga w 1531 r. Jednakże w wiekach późniejszych rodzina ta wywiodła się także z herbu Rogala, Jastrzębiec i Machwicz. Obecne badania genealogiczne i dostępność do zasobów archiwalnych pomogły stwierdzić, iż rodziny Machcińskich wylegitymowane ze szlachectwa w Królestwie Polskim pochodzą od Dołęgów.

Byli oni przodkami Marianny Baszarkiewicz Machcińskiej i Stefanii Szustak Machczyńskiej. Dziadek Marianny – Józef Machciński zmarł w 1995 r. (USC Białogard), był synem Józefa i Marianny Sulińskiej, urodzony w Sochocinie 1907 r. Jego I małżonką była Helena Ryzińska, a II Cecylia Latkowska (ślub 10.11.1973 r. USC Warszawa Wola). Miał dwóch synów: Remigiusza i Mariana Machcińskich, mieszkańców Białogardu. Marian był ojcem wyżej wspomnianej poetki, Marianny Baszarkiewicz z Machcińskich. Potomstwo Remigiusza i Mariana zamieszkuje m.in. Koszalin, Białogard, Nowe Worowo w woj. Zachodniopomorskim.

Przodkami Stefanii byli wymienieni w herbarzu Uruskiego, iż ….Od Pawła, z 1696 r. dziedzica dóbr w płockiem, pochodzący: Teodor, syn Jana i Józefaty Trzcińskiej…”

Obecnie wiemy, że przodkiem wyżej wspomnianej Stefanii był Jan urodzony 1782 r. Jan ożenił się po raz pierwszy z Józefatą Trzcińską, która zmarła w połogu w 1818 r. Potem w 1819 r. ożenił się z Agnieszką Kosskowską. Po jej śmierci w 1827 r. ożenił się w 1828 r. w parafii Mokowo z Józefą Stróżewską.

Dane z Herbarza prof. Łempickiego: Jan, syn Ludwika i Katarzyny urodził się w 1780 r. we Włoczewie. Jego I żoną była Józefa z Trzcińskich, z której miał syna Teodora 1817, II żona to Agnieszka Koskowska, z której syn Michał urodził się 1821, jego III żona to Józefa ze Stróżewskich, urodz. 1802, zmarł w 1836 jako dziedzic w Kamionkach, z III żony pozostawił córkę Nimfę-Salomeę 1830, a w 1843 żonę Majera, oraz syna Piotra.

Jan ożeniony z Józefatą Trzcińską był synem Ludwika Machczyńskiego z Katarzyny Smolińskiej.

Ludwik Machciński był synem Jana i Heleny Kowalewskiej. Prof. Łempicki wspominał w swoim herbarzu, że w 1727 roku Jana pokwitował z oskarżeń Walenty Niszczycki, posesor Białej. Z pierwszej żony, Zofii Kamińskiej, pozostawił syna Jakuba, z drugiej – Heleny Kowalewskiej synów: Adama i Franciszka. Tenże Jan był synem Wojciecha –  od którego pochodzą dziedzice Włoczewa i Kamionki, zatem zgodnie z powyższym Wojciech musiał był synem Pawła – dziedzica z Dzięgielewa.

Świadectwem tego są imiona nadawane dzieciom Ludwika Machczyńskiego z Katarzyną Smolińską w parafii Proboszczewice, wieś Włoczew, tj.:

26.01.1777 Paweł

21.04.1779 Wojciech

14.07.1782 Jan

 

Jan, syn Ludwika zmarł 1836 r., akt 17, par. Biała, wieś Kamionki, której był dziedzicem, lat 56.

Żoną Ludwika był Katarzyna z Sułkowa, Smolińska. Ślub zawarli 26.06.1769 roku w parafii Mochowo. Pozostawił synów Andrzeja, Jacentego, Macieja, Jana, Rocha Jacka.

W 1828 roku w parafii Mokowo, Nr aktu 1, Jan Machciński, syn Ludwika i Katarzyny Smolińskiej, miejscowość Borowo, poślubił Józefę Stróżewską, córkę Wawrzyńca i Anny Smolińskiej, miejscowość Płonczyn.

Michał, syn Jana i Agnieszki Koskowskiej, urodzony 1821 r., w 1843 roku wraz z rodzeństwem był dziedzicem części w Kamionkach po ojcu. Żoną Michała była Aleksandra Konstancja Osmólska, a ich dzieci to: Zdzisław urodz. Warszawa 1861, akt nr 779 i Stefania, Warszawa rok 1863 nr 737.  Zdzisław Machczyński, syn Michała i Aleksandry Osmólskiej 21.03.1907 r. akt nr 191, w Warszawie poślubił Apolonię Pawelczyk.

Zdzisław prawdopodobnie zmarł w Warszawie na tyfus podczas wojny polsko – bolszewickiej 1920 r.

Pozostałe dzieci Michała i Aleksandry, urodzeni w Warszawie, tj.: Wacław 1858 (akt nr 1279), Leonia 1860 (331), Bronisława Marya 1862 (172), Bolesław 1863 (737).

Stefania Machczyńska urodz. 1905 Warszawa, akt nr 443 (zm. 1947 Szczecin), córka Zdzisława, wyszła za Franciszka Szustaka, ich córka Apolonia poślubiła Tadeusza Czernika, córka Apolonii i Tadeusza – Małgorzata, po mężu Deutry – mieszkańcy Szczecina .

 

[1] W ówczesnym niderlandzkim jednym ze znaczeń słowa toorn była wieża. (Vide nazwa miejsca.)

 

 

 

Paweł Wasiak-tropiciel tajemniczych historii rodzinnych i potomków starożytnych dynastii. Twórca strony www.wasiak.jcom.pl. Autor artykułów o genealogii i indeksów parafialnych. Mieszkaniec Szczecina. Miłośnik historii dokumentalnych.